Δαίμονες

Ανέμου απανεμιά
μίσος ατέρμονο
πηγάδι βαθύ
για δαίμονες μόνο
φθοριούχο ασβέστιο
νερό και άργιλος
χείλη σφιγμένα 
μορφή αέναη
η αρχή η στιγμή 
και ο χρόνος. 

Mετέωρη ταξίδεψε
ανυψώσου με το φως
προσφέρσου στον ουρανό.

'Εξοδος

Η σιωπή των αγγέλων κράτησε 
δύο αιώνες
δίπλα στο μαυρισμένο εικόνισμα
της Παναγιάς
η βιολέτα μετάνιωσε για το μοβ της
και συνάντησε
τα τρεχαντήρια της άνοιξης
στην άκρη της γης
η βουή του κόσμου κράτησε
μακριά
τα ωσαννά από τη ραθυμία 
των αγγέλων
κι παπαρούνα άνοιξε τα ματόκλαδα της
στους ναούς τ'ουρανού.

Μυστικό

Ποιος είναι αυτός που σφυρίζει
δυνατότερα απ'τον άνεμο
και φέρνει της θάλασσας τη σάρκα
στα πόδια μου
που χαρίζει ανάσα σε κάθε λουλούδι
και θωριά στην καινούργια μέρα
που γεύεται του φεγγαριού το ράγισμα
και ανάμεσα στρώνει αστέρια
που γελά με του φασκόμηλου την απορία
και της μέντας τα καμώματα
Ποιος είναι αυτός που γελά σα μικρό παιδί
μες στα σπάργανα της νύχτας
που μιλά στη σιωπή και κρεμά αστερίες
στα παρτέρια
που κρατάει του πικραμύγδαλου τη γεύση
στο λυκόφως της ζωής σου.

Επί

Στο χάσμα του χρόνου
η απύθμενη αγκαλιά
των περασμένων αιώνων
σε περιμένει
Ροή που στέλνεις
παίξε τη θεία μουσική
Ροή που στέλνεις.

Νυχτερινός ήλιος

Έσβησε το φεγγάρι 
σε πέρασμα μυστικό
στην άκρη του βράχου 
και το φως εκ φωτός
ταξίδεψε σε μια στιγμή
όλο το Γαλαξία. 

Ονείρεμα

Άγγιξε ο Μορφέας την κούνια του σύμπαντος
και οι άγγελοι κλείσαν τα φτερά τους
φίλησε γλυκά το μάγουλο του βρέφους 
στην αγκαλιά της σιωπής
και τα σπουργίτια δίχως πίκρα
στο πρόσωπο θυμήθηκαν
μπήκε σε περβάζι η μανόλια και ονειρεύτηκε
τη θάλασσα
βούτηξε ένα αστέρι στο νεφέλωμα του Ωρίωνα
γιατί ήθελε να ανήκει εκεί
και εσύ πήρες του γιασεμιού την όψη.

Εκτροπία

Oι σημύδες άνθισαν μες στην αθωότητα
και νιόβγαλτα σημάδια 
στο θέρος του ψύχους
φανέρωσαν τον ερχομό της άνοιξης
και συ πριν ακόμα ωριμάσει 
το φρούτο το ντροπαλό
τραβάς στο σκοτάδι του Άδη
χωρίς πανοπλία 
πολεμιστές σπαρτοί
μυριάδες κομμάτια του ίδιου  εαυτού σου
στη μάχη που δεν έχει τη Νίκη προστάτιδα
Ο Φανοστάτης του κόσμου 
έχασε την ισορροπία του
και  τα τέρατα φανερώθηκαν 
μα συ τώρα υψώνεσαι 
πορφυρογέννητος
με πυρσούς που αναδύονται 
από μήτρα χιλιόχαρη
Το αθάνατο φως
εξάγνισε της ψυχής σου τον ερχομό
φωτοδότη πολύσχημε
παράλληλε συνταξιδιώτη.

Φωτόνια

Αρχέγονα φωτόνια
πλημμύρισαν 
τον έναστρο ουρανό
με συγκλονίζουν
φωτοτυπώ διαφάνειες
με ουράνιες αναμνήσεις.

Το τέλος του ήλιου

Aιώνιος ήλιος 
στα παγωμένα σου χείλη
ξεψύχησε
και αφάνισε την κοσμική αφέλεια
από το μέτωπο σου. 

Ταξίδι

Το κεχριμπάρι του ήλιου
πλημμύρισε τους στείρους βράχους
και η ψυχή ταξίδεψε σε μέρη μακρινά
διψούσε μα δε θέλησε να πιει νερό
ο αναβάτης ξεπέζεψε για μια στιγμή 
να αφουγκραστεί την Ηχώ της νοσταλγίας
μαρμαρυγή από κρύσταλλο και ήλεκτρο
και το χαμένο κομμάτι τ'ονείρου 
τον κάλεσε να ξαποστάσει
σε αμμουδιά που άστραφτε 
απ΄τα πούπουλα των αγγέλων 
και στάχυα με ολόχρυσα κεφάλια
που σκύβαν ευλαβικά
να προσκυνήσουν τους ναούς τ'ουρανού.

Μνημοσύνη

Μπρος στον ανοιχτό ορίζοντα
μουλιάζουν τα φύκια της Μνημοσύνης
κι η αρμονική των αφανών αστέρων
ξεχύνεται στον άπειρο αιθέρα.
      

Περιπλάνηση

Αέναος κύκλος
κίνηση ατελής στο δρόμο του γυρισμού
Το φεγγάρι ξέβαψε χρώματα
την ώρα του φθινόπωρου
Κάποιος γλάρος άνοιξε τα φτερά του
με προορισμό τον ορίζοντα
κι κόρη του Μίνωα
ξετύλιξε το μύθο της περιπλάνησης της.
            

Αστρα

Όσο μακρινές είναι οι λεπτές  
γραμμές του ορίζοντα
τόσο οι στρόβιλοι
του σύμπαντος
ανακυκλώνουν τη ζωή
γεννώντας άστρα.
                  

Ορφέας

Μυρωμένα τα λόγια
κάτω από τους κήπους
με τα γιασεμιά
Το χλωμό σου μονόγραμμα
σ'αρκτικό ουρανό στεφανώνεται
και γεννιέσαι αστερισμός
γητευτής των ψυχών
που απ'αγάπη μαδούν
τη σεπτή ημισέληνο
Ευδαιμονία
Φοβισμένο το αύριο
στα φλασκιά των πουλιών
στης αλμύρας τα πάθη
ολομόναχα βότσαλα
ψιθυρίζουν
στη γλαυκή αμμουδιά
ποιος είναι που πάει
ο Ορφέας στον Άδη.