Νυχτερινός ήλιος

Έσβησε το φεγγάρι 
σε πέρασμα μυστικό
στην άκρη του βράχου 
και το φως εκ φωτός
ταξίδεψε σε μια στιγμή
όλο το Γαλαξία. 

Ονείρεμα

Άγγιξε ο Μορφέας την κούνια του σύμπαντος
και οι άγγελοι κλείσαν τα φτερά τους
φίλησε γλυκά το μάγουλο του βρέφους 
στην αγκαλιά της σιωπής
και τα σπουργίτια δίχως πίκρα
στο πρόσωπο θυμήθηκαν
μπήκε σε περβάζι η μανόλια και ονειρεύτηκε
τη θάλασσα
βούτηξε ένα αστέρι στο νεφέλωμα του Ωρίωνα
γιατί ήθελε να ανήκει εκεί
και εσύ πήρες του γιασεμιού την όψη.

Εκτροπία

Oι σημύδες άνθισαν μες στην αθωότητα
και νιόβγαλτα σημάδια 
στο θέρος του ψύχους
φανέρωσαν τον ερχομό της άνοιξης
και συ πριν ακόμα ωριμάσει 
το φρούτο το ντροπαλό
τραβάς στο σκοτάδι του Άδη
χωρίς πανοπλία 
πολεμιστές σπαρτοί
μυριάδες κομμάτια του ίδιου  εαυτού σου
στη μάχη που δεν έχει τη Νίκη προστάτιδα
Ο Φανοστάτης του κόσμου 
έχασε την ισορροπία του
και  τα τέρατα φανερώθηκαν 
μα συ τώρα υψώνεσαι 
πορφυρογέννητος
με πυρσούς που αναδύονται 
από μήτρα χιλιόχαρη
Το αθάνατο φως
εξάγνισε της ψυχής σου τον ερχομό
φωτοδότη πολύσχημε
παράλληλε συνταξιδιώτη.

Φωτόνια

Αρχέγονα φωτόνια
πλημμύρισαν 
τον έναστρο ουρανό
με συγκλονίζουν
φωτοτυπώ διαφάνειες
με ουράνιες αναμνήσεις.

Το τέλος του ήλιου

Aιώνιος ήλιος 
στα παγωμένα σου χείλη
ξεψύχησε
και αφάνισε την κοσμική αφέλεια
από το μέτωπο σου. 

Ταξίδι

Το κεχριμπάρι του ήλιου
πλημμύρισε τους στείρους βράχους
και η ψυχή ταξίδεψε σε μέρη μακρινά
διψούσε μα δε θέλησε να πιει νερό
ο αναβάτης ξεπέζεψε για μια στιγμή 
να αφουγκραστεί την Ηχώ της νοσταλγίας
μαρμαρυγή από κρύσταλλο και ήλεκτρο
και το χαμένο κομμάτι τ'ονείρου 
τον κάλεσε να ξαποστάσει
σε αμμουδιά που άστραφτε 
απ΄τα πούπουλα των αγγέλων 
και στάχυα με ολόχρυσα κεφάλια
που σκύβαν ευλαβικά
να προσκυνήσουν τους ναούς τ'ουρανού.

Μνημοσύνη

Μπρος στον ανοιχτό ορίζοντα
μουλιάζουν τα φύκια της Μνημοσύνης
κι η αρμονική των αφανών αστέρων
ξεχύνεται στον άπειρο αιθέρα.
      

Περιπλάνηση

Αέναος κύκλος
κίνηση ατελής στο δρόμο του γυρισμού
Το φεγγάρι ξέβαψε χρώματα
την ώρα του φθινόπωρου
Κάποιος γλάρος άνοιξε τα φτερά του
με προορισμό τον ορίζοντα
κι κόρη του Μίνωα
ξετύλιξε το μύθο της περιπλάνησης της.
            

Αστρα

Όσο μακρινές είναι οι λεπτές  
γραμμές του ορίζοντα
τόσο οι στρόβιλοι
του σύμπαντος
ανακυκλώνουν τη ζωή
γεννώντας άστρα.
                  

Ορφέας

Μυρωμένα τα λόγια
κάτω από τους κήπους
με τα γιασεμιά
Το χλωμό σου μονόγραμμα
σ'αρκτικό ουρανό στεφανώνεται
και γεννιέσαι αστερισμός
γητευτής των ψυχών
που απ'αγάπη μαδούν
τη σεπτή ημισέληνο
Ευδαιμονία
Φοβισμένο το αύριο
στα φλασκιά των πουλιών
στης αλμύρας τα πάθη
ολομόναχα βότσαλα
ψιθυρίζουν
στη γλαυκή αμμουδιά
ποιος είναι που πάει
ο Ορφέας στον Άδη.
      

Μυστική απουσία

Oλόγιομο φεγγάρι 

μυστική απουσία

ολόχρυσο στάχυ

ολομόναχο

ο δρόμος για τα Ορφικά

μυστήρια με τα μάτια

κλειστά και τα χείλη

στην έκσταση

του ονείρου το ξόδεμα ζει

με τη νύμφη 

που αρώματα φόρεσε

Ολόγιομο φεγγάρι

πανκράτητο

του ναού σου στέμμα

οι ψευδαισθήσεις

λόγια χιλιομιλημένα

μάτια που χάνονται στα πέλαγα                                                             

για χαμένα ονείρατα          

στου μυαλού σου 

το πέραμα                                                                

                                                            

Ολόγιομο φεγγάρι         

τρυφερό αντάμωμα       

στου ήλιου τα λημέρια    

για μια στιγμή μονάχα                                             

κι που ο χρόνος χάνεται    

στου ουρανού το ξεμπρόστιασμα              

δίχως ενοχή καμία

το σπουργίτη ξεψύχησε

απ΄την τόση λαγνεία.                                    

       
                                                                                                                                                                                                                                                                                                         

                                                                  

Εκ φωτός

Εκστατικό τίναγμα

της ψυχής σου τ' όραμα
καθώς αποχωρίζεσαι
τη δυαδική σου φύση
και ταξιδιώτης γίνεσαι
των αστεριών
στα μέρη τα πρωτόγνωρα
και στα λημέρια
του φωτός.

Ο μύθος

Αρχέγονο  σούρουπο
κι οι  λέξεις ανεμίζουν
σηκώνοντας παντιέρα
με αστρολάβο τ'όνειρο
το νόμο της δυαδικότητας
Η ροή του ποταμού έχει αλλάξει
πνοή ανέμου απ'άλλα φεγγάρια
τα μάτια βαθιά και σκούρα
Οι θύμησες τα σκονισμένα ιδεογράμματα
η  προσμονή στο δρόμο των αστεριών
ο μύθος της ενσάρκωσης
πέραν του καλού και του κακού    
   

Η λήθη

 

Μάδησε το πυρωμένο στέμμα του Ήλιου
και χύθηκαν τ'αστέρια
στην ποδιά της υπόσχεσης
λευκή σαν τα χέρια
που κράτησαν το κρίνο της λήθης
κι από την προσευχή σου
κάτασπρα σύννεφα γεννήθηκαν
και σύραν τ'ουρανού το σεντόνι
πάνω στα τρίηχα του στεναγμού σου
πέταξαν αγριοπερίστερα.
    

Ροή

Η ροή του ποταμού έχει αλλάξει
και'συ ντυμένη  νύμφη
προσφέρεις χοές στους θεούς
στη λίμνη με την κλαίουσα ιτιά
και στεφάνι στα μαλλιά φορείς
με βασιλικό
για να ξορκίσεις το κακό
που πρώτη μάντεψες
Ομως η νύχτα είναι μακρινή
και το φεγγάρι φωτεινός οδηγός σου
πυξίδα του ναού σου
με την πρωινή δροσιά
αποζητάς το φιλί του υάκινθου
Σα δροσοσταλίδα σε καλωσορίζει
η μέρα η καινούργια
και θα λουστείς μ'αθάνατο νερό
κάποια μέρα
που ο ουρανός δε θα'χει σύννεφα
μόνο καθρέφτες με είδωλα ανάστροφα
καθώς ξυπόλυτη ακροπερπατάς
Ολοι οι πλανήτες σε καλωσορίζουν
γυρίζοντας ανάποδα
κα΄'συ θα παίζεις πρόθυμα
με τα ουράνια σώματα
σε ελικοειδή περιστροφή
πάνω σε εναν κομήτη αστραπόμορφο
με τη μοναδικότητα κανόνα
που αργά έμαθες
Ετσι κι αλλιώς ο κόσμος γύρισε ανάποδα
κι εσύ μένεις πάντα εκεί
με τα γόνατα βρεμένα
και το μικρό αστερία στεφάνι
άστρο του θαλάσιου ουρανού
να αχνοφέγγει στο ηλιοβασίλεμα
σαν αναδυομένη ταξιδεύεις
με φυσαλίδα του βυθού
που αφήνει το φουστάνι της
σα λογισμός
σαν αύρα
Όμοια με κομήτη που έρχεται και φεύγει.